«Ειδοί του Μαρτίου»: Καλογυρισμένο, καλοπαιγμένο αλλά συνηθισμένο


Νεαρός, ταλαντούχος, έξυπνος και εργατικός υπεύθυνος Τύπου (ωραιότατος ο Ράιαν Γκόσλινγκ) προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του σε προοδευτικό και φιλόδοξο κυβερνήτη (επίσης ωραιότατος ο Τζορτζ Κλούνεϊ) που διεκδικεί το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές κόντρα σε έναν σαφώς πιο . Το παιχνίδι θα κριθεί από το ποιος θα κερδίσει τους εκλέκτορες μιας σημαντικής Πολιτείας αλλά και από το ποιος θα πάρει τη στήριξη (και τους εκλέκτορες) ενός τρίτου υποψηφίου που ζητά ανταλλάγματα. Παράλληλα το αφεντικό (αν και είναι γνωστόν ότι δεν υπάρχουν αφεντικά) του Γκόσλινγκ στην εταιρία δημοσίων σχέσεων που βοηθά τον Κλούνεϊ παίζει το δικό του παιχνίδι επιβίωσης (εξαιρετικός ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν – δεν πρέπει να τον έχω δει ποτέ να παίζει έστω και μέτρια).

Αυτά συν κάποιοι συμβιβασμοί που δεν ξαφνιάζουν και πολύ είναι πάνω κάτω τα πολιτικά στοιχεία μιας καλογυρισμένης (από τον Κλούνεϊ) και καλοπαιγμένης ταινίας που διαφημίζεται μεν ως πολιτικό θρίλερ αλλά, προφανώς για να πιάσει κι άλλο κόσμο, απλώνεται πολύ σε γκομενιλίκια και προσωπικά καπρίτσια των βασικών χαρακτήρων της. Αν ορίζεις το αμερικάνικο πολιτικό θρίλερ με σημείο αναφοράς τις έντονα πολιτικοποιημένες ταινιάρες της δεκαετίας του 1970 καλό είναι να μην περιμένεις και πολλά από αυτήν την ταινία του Κλούνεϊ. Αν απ’ την άλλη πλευρά αυτό που ψάχνεις είναι μια καλή ταινία για να περάσεις ένα φθινοπωρινό βράδυ, είσαι σε ασφαλή χέρια.

Περιμένοντας σε αυτήν την κάθε φορά αδικαιολόγητη τεράστια ουρά στο κυριλοντεμέκ Cinemax Class, στη Σταδίου, γέλασα με τον διάλογο δύο καλοντυμένων κυριών πίσω μου που απορούσαν με τον τίτλο:

– Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό το «εν είδη Μαρτίου»
– Τι να σου πω, ούτε στα αγγλικά βγάζει νόημα

Για τις ωραίες κυρίες με τις ωραίες απορίες, λοιπόν, το παρακάτω κομματάκι από τους frYars: The Ides

 

Advertisements