Contagion: η επιδημία του φόβου κι ένας μπλόγκερ με φιλοδοξίες


Στελεχάρα εταιρίας (Γκουίνεθ Πάλτροου, τη βλέπουμε περισσότερο σε φλας μπακ) επιστρέφει από επαγγελματικό ταξίδι στο Μακάο και φέρνει μαζί της έναν νέο και ενθουσιώδη (κατά τρόπο φονικό) ιό. Επειδή είναι δραστήρια και ατακτούλα σπρώχνει, άθελά της, τον ιό σε φίλους και συγγενείς, πίσω στις μαρτυρικές Ηνωμένες Πολιτείες. Κι άλλοι κάνουν το ίδιο και σε άλλα μέρη, με αποτέλεσμα ο ιός να πανηγυρίζει δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες και, αρκετά γρήγορα, εκατομμύρια νεκρούς.

Το ανθρώπινο είδος αντιδρά με τον συνήθη ώριμο τρόπο. Πανικός, αλληλοσπαραγμός, λεηλασίες, ο στρατός στους δρόμους, η πολιτική ηγεσία στα καταφύγια, τα στελέχη τους να σκέφτονται το πολιτικό κόστος, οι φαρμακευτικές (αλλά και οι εναλλακτικές) εταιρίες να ψάχνουν νέα κέρδη. Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, ο χήρος πλέον και μυστηριωδώς άνοσος Ματ Ντέιμον προσπαθεί να σώσει το μυαλό του και το παιδί του, οι ερευνητές Κέιτ Γουίνσλετ, Λόρενς Φίσμπερν και Έλιοτ Γκουλντ (τι φάτσα) προσπαθούν να βρουν το εμβόλιο, και ο μπλόγκερ Τζουντ Λο σπέρνει τον τρόμο σε εκατομμύρια «φόλουερς» με θεωρίες συνομωσίας και κινδυνολογία – με το αζημίωτο.

Παρακάτω δε λέω, να μην το χαλάσω σε όσους επιλέξουν να περάσουν μια χαριτωμένη, καταστροφολογική βραδυά με την καλή αλλά όχι και εντυπωσιακή, καινούρια ταινία του Στίβεν Σόντερμεπργκ. Βγαίνοντας από το σινεμά δεν μπορείς παρά να πεις, «εντάξει πάλι καλά είμαστε». Πρόσεξε, όμως. Κάθε φορά που θα πηγαίνει το χεράκι να πιάσει κανένα ποτήρι, μια χειρολαβή, ένα άλλο χεράκι,  δεν μπορεί θα θυμηθείς αυτό που λέει με τρόπο δολοφονικά ψυχρό η Γουίνσλετ: «Κάθε μέρα πιάνπουμε το πρόσωπό μας περίπου 2-3.000 φορές τη μέρα». Αφού πρώτα έχουμε πιάσει όλα αυτά τα εν δυνάμει μολυσμένα πράγματα. Κάπως έτσι στρώνουμε το χαλί για την επόμενη επιδημία. Κάπως έτσι και για την επόμενη μαζική ψύχωση.

Advertisements