«Πάντα να λες στον ψηφοφόρο αυτό που θέλει να ακούσει»


Τα δεδομένα – όπως τα αντιλαμβάνεται αυτό το μπλογκ.

(α) Οι εκλογές θα στείλουν στη Βουλή κόμματα και βουλευτές ακόμα κι αν εγώ κι εσύ και μερικοί ακόμα δεν πάμε να ψηφίσουμε ή ψηφίσουμε λευκό ή άκυρο – με λίγα λόγια το δικό μας «στ’ @@ μου όποιος και να βγει» είναι σαφώς πιο μικρό και αδύναμο από το δικό τους «στ’ @@ μας κι αν δεν ψηφίσετε»

(β) Τα κόμματα θα πάρουν δυσανάλογα πολλές έδρες (το πρώτο), λίγες έδρες (κάποια άλλα) και άδικα καμμία έδρα (πολλά άλλα) εξαιτίας ενός αυθαίρετου ορίου («ξύπνησα ένα πρωί και είπα να είναι 3%») που θέτει ο εκλογικός νόμος νοθεύοντας ή σε κάποια σημεία αναιρώντας πλήρως το βασικό συστατικό του καθεστώτος – την «αντιπροσωπευτικότητα».

(γ) Οι βουλευτές των κομμάτων που θα περάσουν το -αυθαίρετο- όριο του 3% θα μπουν στη Βουλή και θα παίρνουν αποφάσεις που θα δεσμεύουν όλους, είτε τους ψήφισαν είτε όχι (ξανά στ’ @@ τους δηλαδή για αυτούς που δεν τους ψήφισαν)

(δ) Όσο μεγαλύτερη είναι η αποχή, τα λευκά και τα άκυρα και όσες περισσότερες είναι οι ψήφοι σε κόμματα που δε θα περάσουν τελικά το αυθαίρετο 3%, τόσο πιο εύκολος γίνεται ο σχηματισμός κυβέρνησης (έτσι κι αλλιώς μειοψηφίας). Δηλαδή, στην περίπτωση αυτή, όσο μικραίνει το ποσοστό του πρώτου κόμματος σε σχέση με το σύνολο εγγεγραμμένων τόσο μεγαλώνει η δύναμή του στο κοινοβούλιο – άλα της η αντιπροσωπευτικότητα!

(ε) Κάποια κόμματα θα διαπραγματευτούν το σχηματισμό της κυβέρνησης που είτε θα συνεχίσει την καταστροφή είτε θα ρισκάρει το άγνωστο. Η διαπραγμάτευση θα γίνει με τον κλασικό «δημοκρατικό» τρόπο του καθεστώτος: κρυφές ατζέντες, κλειστές πόρτες, μυστικές συμφωνίες.

(στ) Κυβέρνηση θα υπάρχει ακόμα κι αν χρειαστούν κι άλλες εκλογές – υπάρχει ήδη έτσι κι αλλιώς: ο διορισμένος τραπεζίτης και η παρέα του.

Όλα αυτά έχουν μικρή σχέση με την αντιπροσωπευτικότητα και καμμία σχέση με τη δημοκρατία. Όσο όμως δεν μαζεύονται στο δρόμο κανένα εκατομμύριο άνθρωποι συνειδητοποιημένοι και έτοιμοι όχι μόνο να ανατρέψουν το καθεστώς αλλά και να χτίσουν ένα καλύτερο και δικαιότερο, δυστυχώς αυτό έχουμε.

Ε ναι, με αυτές τις συνθήκες θα ψηφίσω. Πώς; Επιλέγοντας αυτόν που σε επιμέρους θέματα έχει θέσεις και πολιτική στάση πιο κοντά στις δικές μου (αλλά και πιθανότητες εκλογής). Επιλέγοντας το μη χείρον και εξηγώντας δεξιά και αριστερά το σκεπτικό. Γιατί όσοι πάρουν τέτοιες ψήφους πρέπει να ξέρουν ότι δεν είναι δεδομένες. Και ότι σε κάθε περίπτωση, από τη Δευτέρα, πάλι στο δρόμο θα είμαστε ενάντια στην εξουσία τους και σε κάθε εξουσία.

Advertisements

2 thoughts on “«Πάντα να λες στον ψηφοφόρο αυτό που θέλει να ακούσει»

  1. Βρε, βρε, χρόνια και ζαμάνια… Μπήκα με διάθεση να κράξω, σε περίπτωση που ανέφερες κάποια αριστερά ακρωνύμια. Ωστόσο τα σημεία α) – στ) με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Χαιρετίσματα αύριο και στον Ποταμό.

    • Αύριο όπως και το 2009 στηρίζω τον καλό φίλο Στράτο Κερσανίδη (ΣΥΡΙΖΑ). Έτσι για να έχεις να γρινιάζεις τώρα. Τον Ποταμό τον βλέπω χλωμό αύριο, εκτός αν βρεθεί καμμια ψυχή να με πάει για μπανάκι.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.