Ένα κούτσουρο με 58 κουκούτσια


Image

Ο παραγωγός, ο σκηνοθέτης και ο ντι τζέι του θιάσου «Το κέντρο» παρακολουθούν με αγωνία την πρεμιέρα της παράστασης «Η Ελιά»
(Η φωτό δανεική από το iefimerida.gr)

Στην πολιτική χωράνε όλοι αρκεί να έχουν κάτι να πουν. Και όλοι δικαιούνται μια θέση στο πολιτικό φάσμα ανάλογα με το πώς απαντούν στα βασικά ερωτήματα για το κράτος, τη γραφειοκρατία, τις εταιρίες, την ιδιοκτησία, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα. Βέβαια, στις μέρες μας, μόνο τα μικρά κόμματα αρχών (π.χ. φιλελεύθεροι ή κομμουνιστές διαφόρων αποχρώσεων) δίνουν απαντήσεις και παίρνουν θέση σε τέτοια ερωτήματα. Άλλα κόμματα, συνήθως πιο μεγάλα και πολυσυλλεκτικά τσιμπολογούν από εδώ κι από εκεί αρχές και ιδέες για να προσελκύσουν και να κρατήσουν όσο πιο πολλούς ψηφοφόρους γίνεται. Και κάποια κόμματα, εξίσου πολυσυλλεκτικά, προτιμούν να μην απαντούν καθόλου. Αυτά τα τελευταία είναι γνωστά ως «κέντρο».

Όλα τα κόμματα είναι προϊόντα ζωηρής φαντασίας και, ως τέτοια, επιβιώνουν ερεθίζοντας τη φαντασία των μελών και οπαδών τους. Πλούτος, ανάπτυξη, ελευθερία, ισότητα, σοσιαλισμός είναι μερικές μόνο από τις φανταστικές εικόνες που αυτοί οι πολιτικοί φορείς παράγουν και χρησιμοποιούν -όχι με ιδιαίτερη συνέπεια- όταν επικοινωνούν με τον κόσμο τους. Κάποια κόμματα όμως δεν φαντάζονται απολύτως τίποτα διότι πολύ απλά δεν μπορούν να φανταστούν κάτι διαφορετικό από αυτό που οι οπαδοί τους ήδη έχουν και προσπαθούν να διατηρήσουν. Αυτά τα τελευταία είναι γνωστά ως «κέντρο».

Όσο περνάει ο καιρός και βαθαίνει η κρίση, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αναρωτιούνται μήπως το ίδιο το σύστημα, ο τρόπος δηλαδή οργάνωσης της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής, πρέπει να αλλάξει και μάλιστα ριζικά. Άλλοι πείθονται ότι η ισότητα και τα συλλογικά δικαιώματα πρέπει να θυσιαστούν στο όνομα του ανταγωνισμού και της ανάπτυξης και άλλοι, αντίθετα, ότι πρέπει να θυσιαστούν επενδύσεις και περιουσίες στο όνομα δημόσιων αγαθών και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Και κάποιοι ζητούν να γίνουν οι «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», πάντα με σεβασμό στο νόμο και την τάξη, αρκεί να μην αλλάξει τίποτα στον μικρόκοσμό τους και στην προνομιακή θέση που κατέχουν μέσα στην κοινωνία και την οικονομία. Αυτοί οι τελευταίοι είναι γνωστοί ως «κεντρώοι».

Το «κέντρο» πότε μασκαρεύεται σε «κεντροαριστερά» πότε σε «κεντροδεξιά». Οι «κεντρώοι», φιλήσυχοι και ανησυχούντες, γαλήνιοι και μαζί προβληματισμένοι, και πάντως υπεύθυνοι πολίτες, απεχθάνονται τα «άκρα». Και είναι έτοιμοι να καταδικάσουν ως «ακραία» οποιοδήποτε θέση, ο,τιδήποτε ταράζει τη γαλήνη (τους) και αμφισβητεί την προνομιακή τους θέση στο σύστημα. Οι περισσότεροι «κεντρώοι» εκφράζονται μέσα από το εκάστοτε «κεντροκάτι» κόμμα εξουσίας (η έμφαση στο «εξουσίας»). Λίγοι εκκεντρικοί «κεντρώοι», κυρίως για να εντυπωσιάσουν τους φίλους τους,  επιλέγουν κάποιο μικρό κόμμα με «επαναστατικές» θέσεις του τύπου ατομική βελτίωση μέσω της αυτοτιμωρίας. Αυτοί οι «κεντρώοι» είναι γνωστοί ως οι «διανοούμενοι».

Αυτό που «οι κεντρώοι» φοβούνται περισσότερο (ίσως μάλιστα περισσότερο και από τα «άκρα»), είναι να μη μείνουν ξαφνικά χωρίς «κέντρο». Αυτό συνήθως δε γίνεται καθ ότι, σε κανονικές συνθήκες, όσο υπάρχει εξουσία θα υπάρχουν «κεντρώα» κόμματα και «κεντρώοι» που θα την στελεχώνουν και θα την υπηρετούν. Έρχεται όμως η κρίση και φέρνει τα πάνω κάτω. Οι εξελίξεις αυτή τη φορά μοιάζουν ανεξέλεγκτες.

Οι «κεντρώοι» νιώθουν ότι χάνουν εξουσία, κύρος και ακροατήριο. Κι επειδή δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται συλλογικά τέτοιες καταστάσεις αντιδρούν σπασμωδικά. Κάποιοι αναζητούν ασφάλεια σε διαδρόμους εξουσίας όπου με θέρμη νεοφώτιστου υπερασπίζονται την ακροδεξιά κυβερνητική πολιτική. Άλλοι δημιουργούν κάτι απίθανους, συνήθως μονοπρόσωπους, πολιτικούς σχηματισμούς των οποίων τα ονόματα δε θυμούνται ούτε οι ιδρυτές τους. Το δράμα των «κεντρώων» φαίνεται να διασκεδάζει τον πολύ τον κόσμο, τον αχάριστο που περιμένει το αιματοβαμμένο φινάλε.

Τη λύση στην αγωνία καλούνται να δώσουν και πάλι οι παλιές καραβάνες: βετεράνοι του «εκσυγχρονισμού», κομματικοί γυρολόγοι και μαραμένοι διανοούμενοι. Πιο έμπειροι βλέπουν ότι ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος, τους δίνει μια σπάνια ευκαιρία να παραμείνουν στα πράγματα. Να νεκραναστήσουν το «κέντρο» ως έναν ενιαίο, ευρύχωρο σχηματισμό που θα έχει αποκλειστικά έναν στόχο: να παραμείνουν στην εξουσία ως προνομιακοί, μόνιμοι κυβερνητικοί εταίροι. Αφού οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται για τις ιδέες και την εμπειρία τους, οι «κεντρώοι» θα τους αναγκάσουν να ενδιαφερθούν για τα «κουκιά» και τα κονέ τους.

Το σχέδιο είναι απλό. Ας κυβερνήσει όποιος θέλει αρκεί οι «κεντρώοι» να κρατήσουν το κομμάτι της πίτας που θεωρούν ότι τους ανήκει. Κι αφού ο κόσμος στρέφεται αυτήν την περίοδο προς τα αριστερά, οι «κεντρώοι» θα λέγονται φέτος κεντροαριστεροί. Του χρόνου βλέπουμε. Κάπως έτσι πέφτει στην αγορά δοκιμαστικά η «Ελιά». Πέφτουν για αρχή 58 υπογραφές και η σκυτάλη περνά στα μέσα ενημέρωσης. Ο καλολαδωμένος μηχανισμός των φίλων είναι εδώ για να βοηθήσει. Αυτούς ξέρουν, με αυτούς δούλεψαν, αυτούς εμπιστεύονται. «Η χώρα χρειάζεται την κεντροαριστερά» διαβεβαιώνουν τον κόσμο οι φυλλάδες και τα κανάλια των εργολάβων. Βολικές πένες πιάνουν δουλειά προετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για τη μεγάλη στιγμή. Δημοσκόποι φέρνουν αστρονομικά ποσοστά σε ένα κόμμα που δεν έχει ακόμα ούτε όνομα ούτε πρόσωπα ούτε πολιτική. Χρόνος για πρόβες δεν υπάρχει. Λίγες μέρες μετά ο νεοσύστατος θίασος κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Ακροπόλ.

Ο κόσμος ήταν κάτι παραπάνω από πολύς, εκτιμάται ότι την παρακολούθησαν μέσα και έξω από το θέατρο πάνω από 2.000 άτομα, οι πιο συγκρατημένοι μιλούσαν για 2.000 συγκεντρωμένους και οι πιο παρατηρητικοί για 3.000με περισσότερους από 2.500 πολίτες να γεμίζουν ασφυκτικά το θέατρο «Ακροπόλ». – Μα που στο καλό χώρεσαν οι 2.000 ή κατά άλλους 3.000 θεατές της εκδήλωσης, σε ένα θέατρο που έχει 750 θέσεις.

Τα γεμάτα ενθουσιασμό άρθρα (από όπου και τα παραπάνω αποσπάσματα) και οι ουρές των πληγωμένων «κεντροαριστερών» έξω από το Ακροπόλ έχουν ετοιμάσει πλέον το έδαφος. Μια δυο μικρολεπτομέρειες απομένουν ώστε το φανταστικό δέντρο να βγάλει ρίζες και καρπούς: Ένας προσωρινός αρχηγός για να μαζέψει γύρω του όλα τα ορφανά κουρασμένα «εγώ» και μερικές χιλιάδες ψήφοι για να ποτίσουν αυτό το γκρίζο κούτσουρο το στολισμένο με κουκούτσια που καμαρώνει για «Ελιά». Οι παραστάσεις συνεχίζονται.

Advertisements