«Inside Llewyn Davis»: Ο κυνικός κιθαρίστας, η αναγέννηση της φολκ και μια γάτα


Image

Μοναχικός, απένταρος αλλά γεμάτος αυτοπεποίθηση, έως την υπεροψία, και σίγουρος για το ταλέντο του, ο Λιούιν Ντέιβις (απολαυστικός ο Όσκαρ Άιζακ) τριγυρνά στη Νέα Υόρκη, κοιμάται σε καναπέδες φίλων και παίζει μπαλάντες σε ψαγμένα καφέ του Βίλατζ. Είναι αρχές της δεκαετίας του 1960, η Αμερική ετοιμάζεται να ανακαλύψει ξανά τη φολκ μουσική και προβληματισμένοι νέοι μουσικοί ψάχνονται να βρουν μέρος να παίξουν και εταιρία για να τσιμπήσουν κανένα συμβόλαιο. Ο Λιούιν περιφρονεί τους φτηνούς συμβιβασμούς και είναι βέβαιος ότι θα πετύχει με την αξία του. Ο υπόλοιπος κόσμος μάλλον δεν συμφωνεί μαζί του. Από τους ελάχιστους φίλους με τους οποίους δε μοιάζει να επικοινωνεί, μέχρι τους αγνώστους που τον μπλέκουν σε άσκοπα ταξίδια και τσακωμούς, κανείς δε μοιάζει να νοιάζεται για τον Λιούιν Ντέιβις. Εκτός από μια γάτα – που μπορεί να είναι και δύο γάτες.

Το θέμα της καινούριας ταινίας των αδελφών Κοέν θ’ αρέσει πολύ σε όσους αγαπούν την (αμερικάνικη) μουσική. Αλλά και την ιστορία της ποπ-ροκ μουσικής γενικά. Παραγωγοί, ατζέντηδες,  και ιδιοκτήτες μπαρ-καφέ αναζητούν το επόμενο χιτάκι και τον επόμενο χρυσό καλλιτέχνη για να κονομήσουν. Νεαροί, ψιλοστόκοι (κάπως σαν χιπστεράκια των 60s) αλλά ταλαντούχοι μουσικοί ανταγωνίζονται για να αρπάξουν κανένα κομματάκι της πίτας. Ο Λιούιν νομίζει ότι είναι πιο ξύπνιος από αυτούς αλλά συνεχίζει να κόβει κύκλους γύρω απ’ τα ίδια μέρη και τους ίδιους ανθρώπους. Με συντροφιά μια επίμονη και πολύ αστεία γάτα. Και οι Κοέν δείχνουν ακόμα μια φορά την ταλεντάρα τους.

Το σενάριο βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του μουσικού Ντέιβ Βαν Ρονκ «Ο δήμαρχος της οδού ΜακΝτάγκαλ», που περιγράφει ακριβώς εκείνη την εποχή. Οι Κοέν κάνουν, έστω κι αν αλλάζουν τα ονόματα, συνεχείς αναφορές σε μουσικούς, παραγωγούς και μέρη που σημάδεψαν τις αρχές του 1960, («Πήτερ, Πολ εντ Μαίρη», Ντύλαν, Άλμπερτ Γκρόσμαν, και πολλοί άλλοι) αλλά βασικά παρακολουθούμε την ιστορία μέσα από τα μάτια του Λιούιν – δηλαδή του Ντέιβ Βαν Ρονκ. Κι αυτό είναι καλό. Γλιτώνουμε δηλαδή απ τη χαζοχαρουμενιά, τη γλυκαναλατιά και την αγιογραφία καθώς ο πρωταγωνιστής, μπορεί να μην είναι ο πιο «υπεύθυνος» άνθρωπος του κόσμου, έχει όμως μια πολύ υγιή δόση κυνισμού. Περισσότερα για την αληθινή ιστορία απ την οποία εμπνεύστηκαν οι Κοέν στο άρθρο του Slate.

Είδα την ταινία στο «Άστυ» που ήταν ψιλογεμάτο. Είδες άμα βάζεις το εισιτήριο στα 6 ευρώ τι καλά που είναι; Μπορεί να γίνει και καλύτερα.

Advertisements