Ένα τίποτα που το παίζει κάτι


Στην πιο πρόσφατη ανάρτησή του στο «Protagon» ο Σταύρος Θεοδωράκης ακόμα μια φορά δε λέει τίποτα καινούριο, ριζοσπαστικό ή έστω ελάχιστα ενδιαφέρον. Αντιθέτως αναμασά στερεότυπα (κακό κράτος, καλοί ιδιώτες, όλοι τα φάγαμε με τις μικροκομπίνες μας κλπ), και κατασκευάζει φαντασιακούς αντιπάλους («τα άλλα κόμματα λένε ότι μπορούν μόνα τους» – κανένα απολύτως κόμμα δεν το λέει αυτό) τους οποίους στη συνέχεια κατατροπώνει. Χαϊδεύει μάλιστα τ αυτιά του «καημένου του λαού» παίζοντας με το παλιό πασοκικό εφεύρημα του δήθεν «αυτονόητου». Κρύβοντας επιμελώς ότι όταν ονομάζεις αυτά που λες εσύ «αυτονόητα», «κοινή λογική», «νοικοκύρεμα» κλπ, ουσιαστικά προσπαθείς να τεθείς εσύ εκτός κριτικής (πώς να κριτικάρει κανείς τα «αυτονόητα») αλλά και να φτιάξεις για τους αντιπάλους σου μια εικόνα του «παράλογου», «τρελού», «ακραίου» κλπ. Είναι μια τακτική γνωστή, ύπουλη και άκρως ολοκληρωτική.

Αυτά ως γενική κριτική. Ως προς τα πιο ειδικά ζητήματα που βάζει στη συζήτηση ο Θεοδωράκης, αξίζει τον κόπο να προσέξει κανεις τα παρακάτω:

α. Ο τελευταίος πολιτικός που μίλησε για «παράσιτα» που έπρεπε να εξαλειφθούν ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. Πριν λίγο καιρό παρόμοιες φράσεις χρησιμοποίησαν και οι ντόπιες καρικατούρες του, τα χρυσά αυγά. Τώρα και ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος ονομάζει «παράσιτα» αυτούς που σύμφωνα με μια άποψη είναι, με απλά λόγια, ιδιοτελείς και προωθούν ιδιωτικά συμφέροντα. Η ιδιοτέλεια όμως, στο δικό του αστικό φιλελεύθερο μοντέλο κι όχι στο δικό μου (αν υποθέσουμε χάριν ευκολίας ότι έχει κάποιο μοντέλο στο μυαλό του), είναι απολύτως θεμιτή στο βαθμό που υπάρχουν και λειτουργούν ισχυροί κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί. Στην περίπτωσή μας μηχανισμοί τυπικά υπάρχουν αλλά δε φαίνεται λειτουργούν με συνέπεια ή να διαθέτουν τις απαραίτητες εξουσίες. Αυτό δεν φαίνεται όμως να απασχολεί ιδιαίτερα τον Θεοδωρακη – ίσως επειδή αυτό θα σήμαινε ένα κάπως πιο ισχυρό κράτος.

β. Το δεύτερο κομμάτι του προβλήματος είναι, σύμφωνα πάντα με τη λογική του, το κομματικό κράτος που θρέφει όλα αυτά τα «παράσιτα». Για ποιο ακριβώς κομματικό κράτος μιλάμε όμως; Καλό είναι να ονομάζουμε τα πράγματα διότι κόμματα υπάρχουν πολλά, τα κόμματα και οι πολιτικοί που κυβέρνησαν όμως είναι λίγοι και πολύ συγκεκριμένοι. Και σε αυτούς περιλαμβάνονται μεν οι κακοί δεξιοί και πασόκοι «λαϊκιστές» υπάρχουν όμως και πολιτικές τάσεις και πολιτικοί που, μέχρι προχτές τουλάχιστον, ήταν φίλοι του Θεοδωράκη, κυρίως από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και τη φιλελεύθερη ΝΔ του Κωστάκη και της Ντόρας. Αυτοί κυβέρνησαν μοίρασαν δημόσια έργα και προμήθειες στους δικούς τους ιδιώτες εργολάβους στους οποίους συγκαταλέγονται οι ΔΟΛ και Μπόμπολας που μισθοδοτούν όλα αυτά τα χρόνια τον «προβληματισμένο δημοσιογράφο» και νυν όψιμο σωτήρα της χώρας. Αυτοί οι πολιτικοί φίλοι του σημερινού τιμητή των πάντων ανέδειξαν συγκεκριμένους ιδιώτες ως προνομιακούς τραπεζίτες (Σάλας κλπ) άλλους ιδιώτες ως προνομιακούς «επενδυτές» Λαυρεντιάδης, Μελισσανίδης, κλπ. Και αυτοί όλοι μαζι ωφελήθηκαν από το πάρτυ και μοίρασαν κάτι ψίχουλα σε όσους τους χειροκροτούσαν.

γ. Ο Θεοδωράκης αναφέρεται στη διαπλοκή αλλά τη βλέπει κάπως μονόπλευρα. Βλέπει το κομματικό (ποιανού κόμματος είπαμε;) κράτος που λέει ότι μοίραζε δουλειές σε επιχειρηματίες με κομματική ταυτότητα και σχέσεις με τον ηγέτη αλλά δεν βλέπει τον ιδιώτη μεγαλοεπιχειρηματία που αγόραζε πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους τόσο ΝΔ όσο και ΠΑΣΟΚ για να εξυπηρετήσουν τη βασική του ανάγκη: να εξαφανίσουν το «ρίσκο» του και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη του. Όλοι αυτοί οι «επενδυτές» έβαζαν χρήματα που δεν ήταν δικά τους και έπαιρναν για δικό τους ζεστό χρήμα, κέρδος της προνομιακής σχέσης τους.

δ. Και τελικά τι ακριβώς προτείνει ο Θεοδωράκης; Τα εξής λόγια του αέρα με τα οποία όλοι συμφωνούν (ακόμα μια παλιά καλή δημαγωγική τεχνική): ο Θεοδωράκης θέλει αξιοκρατία, και διαφάνεια – ξέρει κανείς κάποιον που να λέει δημόσια ότι θέλει αναξιοκρατία και αδιαφάνεια; Θέλει τους πολιτικούς να μην είναι εξαρτημένοι από τους οικονομικά ισχυρούς – μπράβο ιδέα, πώς το σκέφτηκε! Θέλει μόνιμους υφυπουργούς ει δυνατόν οικουμενικά εκλεγμένους για να εξασφαλιστεί η συνέχεια του κράτους – οπότε τι πρόβλημα υπάρχει με τους μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους με ΑΣΕΠ κλπ για να εξασφαλιστεί η ίδια συνέχεια ακόμα καλύτερα; Άσε που παλιότερα τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ έπαιξαν με μόνιμους γενικούς διευθυντές, γραμματείς κλπ προσθέτοντας πάντα ένα λιθαράκι στο γαλαζοπράσινο κράτος. Θέλει κόμματα ιδεών και όχι κομματικές επιχειρήσεις – φαντάζομαι σε αντίθεση με όλους τους άλλους που λένε ότι θέλουν επιχειρήσεις και όχι κόμματα ιδεών! Και τέλος θέλει εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια ώστε να πάψει η ροή πολιτικού χρήματος – αυτά τα δύο δε συνδέονται ακριβώς αλλά με το Ποτάμι όλα γίνονται. Στις ΗΠΑ ας πούμε μόνο και μόνο που δεν υπάρχουν πρόωρες εκλογές και γίνονται πάντα στον προκαθορισμένο χρόνο, εξαφανίστηκε το μαύρο πολιτικό χρήμα ε;

Συμπερασματικά ο Σταύρος Θεοδωράκης νομίζει ότι με γενικόλογα ευχολόγια και αναμασημένες παπάρες κάνεις κόμμα, κίνημα, ποτάμι και γίνεσαι ρυθμιστής. Ως εδώ γούστο του και καπέλο του. Αν το νομίζουμε αυτό όμως κι εμείς, ακόμα και σήμερα που ξέρουμε πού οδηγούν όλα αυτά, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Λέω σοβαρό πρόβλημα, διότι πρόβλημα έχουμε έτσι κι αλλιώς που ασχολούμαστε με το Ποτάμι, αυτό το τίποτα που το παίζει κάτι, την παρλαπίπα που το παίζει πολιτική, τις δημόσιες σχέσεις που το παίζουν δημοσιογραφία, την ξεπέτα και το συμφέρον που το παίζουν ανάλυση και ιδεολογία.

ΥΓ. Το κείμενο αυτό ήταν απάντηση στον φίλο κι αδελφό Στέφανο ο οποίος στο Facebook μου ζήτησε να σχολιάσω το πιο πρόσφατο κείμενο του «ποταμάρχη». Ο Στέφανος, φύσει καλοπροαίρετος και ενθουσιώδης, μοιάζει να έχει γοητευτεί από τη νέα «περιπέτεια» του Θεοδωράκη. Οπότε μένει σ εμένα ο άχαρος ρόλος του γκρινιάρη.

Advertisements