Σκοτεινές Τρίτες στο Σωρηδόν

Ένα καφέ μπαρ, στο Ελληνικό, με τίμιες τιμές, καλά ποτά, κρύες μπυρες, ποικιλίες, πίτσα, μουσικάρα και ανήσυχους πελάτες. Το Σωρηδόν, στην πλατεία Σουρμένων, μπροστά στην εκκλησία, είναι κανονικά σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αυτοκόλλητα στις τουαλέτες, επιγραφές στους τοίχους και κάποια φυλλάδια είναι σα να βγήκαν από αυτόνομο στέκι. Ανεπίσημη έδρα των αντιφα φιλάθλων της τοπικής μαυροκόκκινης ποδοσφαιρικής ομάδας, με απευθείας προβολή σε γιγαντοοθόνη των ματς της St Pauli απ το Αμβούργο, το Σωρηδόν έχει επιλέξει προσεκτικά τις ομάδες και το είδος του αθλητισμού που υποστηρίζει.

Μαζι με αυτά και η μουσική: post punk, garage, indie, ηλεκτρονική αλλά και θεματικές βραδιές, με πιο σημαντική αυτή κάθε Τρίτη. Στις «Dark Tuesdays», διαφορετικοί κάθε φορά dj βγάζουν μια εξαιρετική μαυρίλα, νευρική, χορευτική, μπιτατη, με new wave, dark wave, post punk, electro punk και άλλες ομορφιές. Εγκαινιάσαμε χτες τις σκοτεινές Τρίτες του 2019. Ο kir john είχε πλούσιο ρεπερτόριο, από Fad Gadget μέχρι τους πιο πρόσφατους Motorama περνώντας από τους απαραίτητους Bauhaus, Interpol, Joy Division και τους φίλους τους. Το μαγαζί τέρμα γεμάτο, όπως έπρεπε, μέχρι την ώρα που φύγαμε λίγο πριν τη 1. Λαμπρό, σκοτεινό ξεκίνημα.

Advertisements

Kind of rebel


Taken at Βραζιλιάνα

Παράδοση


Taken at Εξάρχεια

Σαν τη Μουριά δεν έχει

Media_httpdistilleryi_gcdkd

Taken at Καφενείο «Η Μουριά», Εξάρχεια

«Dark is light enough»


Taken at Καφενείο «Η Μουριά», Εξάρχεια

Waiting for a miracle

Media_httpimagesinsta_cigqz

Taken at ΑΥΛΗ (Avli Cafe)

Οι περιπέτειες μιας μπουγάτσας ή «When surrealism meets escapism (a pie filled with cheese should be taxed more than one filled with cream, according to new law)»

Media_httpimagesinsta_gamxb

Κατ’ αρχάς μια εξήγηση: Ο τίτλος και η παρένθεση είναι στα αγγλικά καθώς η ανάρτηση έγινε πρώτα στο instagram μια πλατφόρμα γοα φωτογραφίες από iphone με πολλές χιλιάδες ξένους χρήστες και λίγους Έλληνες. Θα ήταν άδικο όσοι δεν ξέρουν ελληνικά να χάσουν μια τέτοια είδηση.

Στο θέμα μας τώρα. Η ρύθμιση του νόμου φυσικά ξεπερνά την λογική. Ακόμα και αν κάποιος καλοπροαίρετος (δεν είμαι) πιστεύει ότι η κρατική εξουσία και η γραφειοκρατία της έχει κάποια ελάχιστη σχέση με την κοινή λογική. Όταν η πραγματικότητα σαρώνεται από το παράλογο μένει ως καταφύγιο ο αναχωρητισμός – με τη μορφή της πλάκας. Όπως κάνουμε συνήθως σε αυτή τη γωνιά της Μεσογείου, στα μικρά και στα μεγάλα. Απομονώνουμε δηλαδή τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της γελοιότητας που μας πολιορκεί (ακόμα και αυτής της ίδιας της μιζέριας μας) και γελάμε μέχρι δακρύων. Στην περίπτωση της ευνοϊκής φορολόγησης της μουγάτσας με κρέμα και της επιβάρυνσης της μπουγάτσας με τυρί, μπορεί κανείς να πει πολλά, ιδίως αν προέρχεται από τον εξωτικό μακρινό βορρά.

Η καλύτερη και πιο αληθινή ερμηνεία είναι και η πιο εύκολη: η γραφειοκρατία που φτιάχνει τις ρυθμίσεις βρίσκεται στην Αθήνα. Η γευστική παλέττα του μέσου Αθηναίου φτάνει μέχρι τη διαφορά ανάμεσα στο κοντοσούβλι και το παϊδάκι. Γνωρίζει δε ως μπουγάτσα μόνο ένα άχαρο πιτοσκεύασμα με κρέμα το οποίο πνίγει στην άχνη και ονομάζει περιπαιχτικά «μπουγάτσα τύπου Θεσσαλονίκης». Θεωρεί λοιπόν σωστό να προωθήσει την κατανάλωση αυτού του πιτοειδούς εμπλάστρου το οποίο ο ίδιος φτιάχνει και καταναλώνει στη γειτονιά του. Ως εδώ καμμία έκπληξη.

Το εντυπωσιακό έρχεται με τη φορολογική επιβάρυνση της μπουγάτσας με τυρί. Όχι για αυτή καθεαυτή τη φορολόγηση αλλά για το ίδιο το γεγονός της αναγνώρισης της ύπαρξής της. Αυτό το χαρμάνι λαών και περιοχών του Μωριά και της Ρούμελης που κατοικεί εδώ και λίγες δεκαετίες στο λεκανοτσιμεντοπέδιο, μέχρι πρότινος αγνοούσε ότι μπουγάτσα είναι είδος φύλλου και ότι αυτό το φύλλο μπορεί να περικλείει και εξωτικές γεμίσεις όπως τυρί, κιμά κλπ. Τώρα κάνει μια καταπληκτική υπέρβαση αναγνωρίζοντας έστω και σε θεωρητικό επίπεδο (σιγά μην την έχει δοκιμάσει) τη μπουγάτσα με τυρί – και τη σκίζει στη φορολογία. Σου λέει: «μας τα σπάσατε οι βόρειοι με τις μπουγάτσες σας με τυρί κλπ, φάτε τώρα στο κεφάλι έναν φόρο σε αυτό που λέτε ότι έχετε και τρώτε για να μάθετε να φέρεστε».

Η φωτό είναι από την εφημερίδα της Λάρισας «Ελευθερία». Τη βρήκα σε περίπτερο στην Ακαδημίας που φέρνει εφημερίδες από τις αποικίες και μου φάνηκε ταιριαστή. Ο κάμπος της Λάρισας ξέρει από τυρί και μπουγάτσες – πέρασε παλιά και ένα φεγγάρι στο κράτος του βορρά. Έδειξε λοιπόν σωστά αντανακλαστικά και έπαιξε το θέμα πρωτοσέλιδο πριν το πάρει είδηση ο υπόλοιπος Τύπος – ακόμα και αυτός της πόλης των πόλεων.

ΥΓ. Υποπτεύομαι ότι η επιβάρυνση πιάνει και τη μπουγάτσα με κιμά αν και ο κρυψίνους και πάντα καχύποπτος Αθηναίος νομοθέτης δε θέλησε να την κατονομάσει ίσως επειδή ενδόμυχα πιστεύει ακόμα ότι οι καταραμένοι βόρειοι του κάνουν πλάκα.