Our heroes – David Bowie (1947-2016)

Το αγόρι απ το Bromley έγραψε το μεγαλύτερο μέρος απ το soundtrack της ζωής μου. Ο David Bowie είχε τον ήχο και τον στίχο για να ντύσει τη χαρά, την οργή, τον έρωτα, το κενό, τη μαυρίλα. Πάντα με αποστασιοποιημένη μελαγχολία και μια διακριτική αίσθηση ματαιότητας.

Μπήκε στη σκηνή με ορμητική λάμψη, στην πορεία σκηνοθέτησε δεκάδες διαφορετικές όψεις του εαυτού του, και φρόντισε την εικόνα του ακόμα και στο τέλος εκμεταλλευόμενος το μόνο πλεονέκτημα του προχωρημένου καρκίνου: τη γνώση του χρόνου λήξης. Έκρυψε την αρρώστια του απ τον κόσμο, απέφυγε τις δημόσιες εμφανίσεις, ολοκλήρωσε την ηχογράφηση του τελευταίου του άλμπουμ, γύρισε τα βίντεο, το κυκλοφόρησε στα γενέθλιά του και μετά, ήσυχα, έσβησε το φως.

Θυμόμαστε τον David Bowie.

 

Advertisements

Το καλοκαίρι των καμένων

Σ αυτό το καλοκαίρι της παθητικής αναμονής για το επόμενο μεγάλο τίποτα, ταιριάζουν κείμενα καμένων συγγραφέων. Που γρήγορα δοξάστηκαν, γρήγορα στέρεψαν και γρήγορα βαρέθηκαν τη μοναξιά του γραφιά. Τώρα, μέσα στην ζέστη, την υγρασία και την άπνοια, ψάχνουν τον φτηνό εντυπωσιασμό μπας και μαζέψουν καμμια διαφήμιση για τις σελίδες που τους φιλοξενούν και κάποιο σχόλιο (ας είναι και αρνητικό, δεν πειράζει, αρκεί να μην ξεχαστούν) για πάρτη τους. Σ εκείνο το τελευταίο, πάνω πάνω ράφι με τα ξεχασμένα βιβλία που δεν θα τα χρειαστώ άλλο αλλά δε μου πάει και να τα πετάξω, μετέφερα τις προάλλες κάτι βιβλία της Σώτης, του Χρήστου και του Πέτρου. Που κάποτε διάβασα και νόμισα πως μου είπαν κάτι.