13 Φεβρουαρίου 1921: Οι μαυροκόκκινες σημαίες για τελευταία φορά στους δρόμους της Μόσχας

Αντιγράφω από παλιότερη ανάρτηση στο μπλογκ του Ροΐδη: «Η κηδεία ήταν το πιο εντυπωσιακό θέαμα. Ήταν μια μοναδική επίδειξη που ποτέ δεν είδε κανείς σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Μακρές γραμμές μελών των αναρχικών οργανώσεων, εργατικών συνδικάτων, επιστημονικών και λογοτεχνικών ομάδων και φοιτητικών συλλόγων πορεύτηκαν για πάνω από δύο ώρες από το «Ναό των Εργατών» στον τόπο ταφής, επτά βέρστια (σχεδόν πέντε μίλια) απόσταση. Η πομπή είχε επικεφαλής της φοιτητές και παιδιά που μετέφεραν στεφάνια σταλμένα από διάφορες οργανώσεις. Αναρχικές παντιέρες μαύρες και κόκκινες, σοσιαλιστικά εμβλήματα έπλεαν πάνω από το πλήθος. […] Περνώντας το Μουσείο Τολστόι η νεκρική πομπή σταμάτησε, και οι σημαίες χαμήλωσαν τιμώντας άλλο ένα μεγάλο τέκνο της Ρωσίας. Μια ομάδα Τολοστοϊανών στα σκαλιά του Μουσείου έπαιξαν το πένθιμο εμβατήριο του Chopin ως έκφραση της αγάπης και του σεβασμού τους για τον Κροπότκιν.»

Βίντεο απ την κηδεία

 

«Υπόθεση Τουλάγεφ»: ένα άγνωστο αριστούργημα τώρα και στα ελληνικά

Στα παραλειπόμενα του καλοκαιριού, η έκδοση στα ελληνικά από τις εκδόσεις SCRIPTA του αριστουργήματος του Βίκτορ Σερζ, «Υπόθεση Τουλάγεφ». Η Ελευθεροτυπία αφιέρωσε στις 31 Αυγούστου το ένθετό της «Βιβλιοθήκη» στον Σερζ και το βιβλίο του. Την «Υπόθεση Τουλάγεφ» τη διάβασα, στην αγγλική έκδοση, πέρυσι τέτοια εποχή και είχα ανεβάσει μια μικρή παράγραφο στην σελίδα «Κείμενα». Την αντιγράφω παρακάτω κυρίως για τα λινκ.

“The case of comrade Tulayev” του Victor Serge, μυθιστόρημα με θέμα τις σταλινικές εκκαθαρίσεις κομμουνιστών (αλλά όχι απαραιτήτως σταλινικών) στη δεκαετία του ‘30. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία αναμένεται σύντομα και η ελληνική μετάφραση. Για το συγγραφέα αξίζει να διαβάσει κανείς εδώ κείμενο της Σούζαν Σόνταγκ όπως το μετέφερε στα ελληνικά η Κατερίνα Σχοινά στο ένθετο “Βιβλιοθήκη”. Το βιβλίο ήταν απολαυστικό αλλά πολύ, πάρα πολύ μαύρο. Ο Σερζ δίνει την εικόνα μιας Σοβιετικής Ένωσης προδομένης από την ηγεσία της με το κόμμα και τους γραφειοκράτες να ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής και τους λίγους που έχουν μείνει πιστοί στα ιδανικά της επανάστασης, να εξοντώνονται χωρίς να καταλαβαίνουν καν το γιατί. Λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μια γενιά ορμητικών ονειροπόλων απομακρύνεται βίαια από το προσκήνιο της ιστορίας και τη θέση της παίρνει μια γενιά άβουλων υποταγμένων στο απρόσωπο, γραφειοκρατικό καθεστώς. (9/2006)