Βερολίνο 1989: Μια βαρετή συνέντευξη Τύπου ρίχνει το τείχος

Το απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου ξεκινά μια ακόμα βαρετή γραφειοκρατική συνέντευξη Τύπου, στο ανατολικό Βερολίνο. Οι δημοσιογράφοι, Γερμανοί και ξένοι, δεν περιμένουν καμμια τρομερή είδηση από το ηγετικό στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος που μπαίνει στην αίθουσα Τύπου. Ο Γκίντερ Σαμπόβσκι, διευθυντής σύνταξης της μεγαλύτερης κομματικής εφημερίδας, της «Νέας Γερμανίας», μέλος του πολιτικού γραφείου, και ένας από τους τρεις ισχυρούς άνδρες του κόμματος αρχίζει τις βαρετές ανακοινώσεις. Το ανατολικογερμανικό κράτος περνά τη χειρότερη κρίση της ιστορίας του. Εδώ και μέρες κόσμος πολύς διαδηλώνει στη Λειψία και άλλες πόλεις ζητώντας περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες. Ζητούν επίσης να τους επιτραπεί να ταξιδεύουν ελεύθερα στο εξωτερικό, όπως είχε επιτραπεί ήδη στους πολίτες άλλων ανατολικοευρωπαϊκών κρατών. Η συνέντευξη Τύπου δεν έχει τίποτα για όλα αυτά.

Εκεί κάπου στο τέλος, ένας δημοσιογράφος ρωτά τον Σαμπόβσκι τι θα κάνει το κόμμα με όλους αυτούς τους Ανατολικογερμανούς που φεύγουν κάθε μέρα για τη Δύση μέσω Ουγγαρίας και άλλων «συντροφικών» κρατών που άνοιξαν τα σύνορά τους. Ο Σαμπόβσκι απαντά πως το κόμμα έχει ήδη λάβει μέτρα. Και σημειώνει ότι υπαρχει απόφαση να επιτραπούν τα ταξίδια στο εξωτερικό (και τη Δύση) με πολύ λίγες διατυπώσεις – μια απλή αίτηση. Ο Σαμπόβσκι δεν γνωρίζει πως το κόμμα συζητά ακόμα τα τεχνικά ζητήματα υλοποίησης του μέτρου σε μια τελευταία προσπάθεια να αποφευχθεί η κατάρρευση. Κι έτσι όταν ένας δημοσιογράφος τον ρωτά από πότε θα ισχύσει το νέο μέτρο, σκέφτεται λίγο, ψάχνει τα χαρτιά του και κάνει αυτό που δεν πρέπει ποτέ να κάνει κανείς σε μια συνέντευξη Τύπου: αυτοσχεδιάζει. Και απαντά με ύφος σχεδόν αδιάφορο: «εεε, αμέσως, από τώρα». Στη συνέχεια φεύγει. Αφήνει αποσβολωμένους τους δημοσιογράφους και όσους παρακολουθούν από την τηλεόραση και πάει σπίτι του. Την ώρα που ο Σαμπόβσκι, ανυποψίαστος για τις συνέπειες της δήλωσής του, πέφτει για ύπνο δεκάδες χιλιάδες ανατολικοβερολινέζοι πάνε στο τείχος και αψηφώντας τους φρουρούς σκαρφαλώνουν στα μισητά τσιμέντα. Το τείχος που τους φυλάκιζε στην ίδια την πόλη τους περνά στην ιστορία, για να ακολουθήσει σε λίγο καιρό και η ανατολική Γερμανία.

Το επίμαχο απόσπασμα της συνέντευξης του Σαμπόβσκι, παρακάτω. Προσέξτε την έκφραση του κομμουνιστή γραφειοκράτη.

Για την ιστορία, ο Γκίντερ Σαμπόβσκι δεν χάθηκε στη νέα ενωμένη Γερμανία. Λίγα χρόνια μετά έγινε ο μόνος υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας που αποκήρυξε το παρελθόν του, έκανε κι έναν χρόνο φυλακή και στη συνέχεια βοήθησε το δεξιό χριστιανοδημοκρατικό κόμμα. Ως ειδικός σε θέματα … επικοινωνίας!

ΥΓ. Επιστροφή στο (β)λόγιο μετά από έναν μήνα. Καλώς σας ξαναβρήκαμε!

Advertisements

Εκλογές 2009: Θέλω να πάω στη Λευκάδα

Συγκεκριμένα θέλω να πάω σε εκείνο το μέρος της Λευκάδας με το εκλογικό τμήμα που έδωσε πρώτο αποτελέσματα (από τα 77 του νησιού) στις 8.07 μμ. Εγγεγραμένοι 17, ψήφισαν 14. Έλαβαν: ΣΥΡΙΖΑ 7 (53,85%), ΚΚΕ 3 (23,08%), ΠΑΣΟΚ 2 (15,38%), Οικολόγοι 1 (7,69%), Άκυρα 1. Η Λευκάδα δείχνει το δρόμο.

Η αποχή δεν είναι κίνημα ούτε πολιτική – είναι απλώς αποχή

Υπάρχουν δεκάδες λόγοι για τους οποίους μπορεί κανείς να μην πάει να ψηφίσει στις αυριανές ευρωεκλογές. Από απλή αδιαφορία και πλήξη μέχρι την οργή και την απόρριψη του πολιτικού συστήματος εν γένει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι κυρώσεις που προβλέπει η νομοθεσία δεν εφαρμόζονται, η αποχή είναι πλέον μια ακόμα επιλογή χωρίς ατομικό κόστος. Είναι επίσης μια επιλογή χωρίς συνέπειες για το πολιτικό σύστημα. Με απλά λόγια, αν αυτοί που έχουν ανησυχίες, προβληματισμούς και λόγους να αμφισβητούν το σύστημα, δεν πάνε να ψηφίσουν, αφήνουν το πεδίο ελεύθερο σε εκείνους που δεν έχουν καμμία ανησυχία και προβληματισμό για τη σημερινή κατάσταση (αν δεν επωφελούνται κιόλας). Οι τελευταίοι, πιστοί οπαδοί των κομμάτων τους και των συμφερόντων που αυτά εκφράζουν, θα καθορίσουν σήμερα ποιος θα πάει στο Ευρωκοινοβούλιο, αύριο ποιος κυβερνά τη χώρα, μεθαύριο ποιος κυβερνά τις πόλεις μας.

Αυτός που συνειδητά θα επιλέξει να μην ψηφίσει στις εκλογές κάνει μια επιλογή χωρίς καμμία πολιτική συνέπεια. Η απουσία του θα προστεθεί στις χιλιάδες απουσίες λόγω αδιαφορίας, ταξιδιού, ασθένειας, ή θανάτου , αλλά και στις χιλιάδες «απουσίες» λόγω διπλής εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους. Το «κόμμα της αποχής», για το οποίο μιλούν τόσο εύκολα τα κανάλια, πολύ απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε και μπορούσε να ταρακουνήσει το σύστημα, η αποχή δε θα ήταν τόσο εύκολη ούτε θα επιχειρηματολογούσαν υπέρ της οι τηλεπερσόνες-υμνητές των επιχειρηματιών αφεντικών τους. Αν ήθελε αυτός που απέχει να δείξει την πολιτική του δύναμη ας έκανε μια συγκέντρωση, μια κινητοποίηση, μια εκδήλωση τη μέρα των εκλογών. Η επανάσταση είναι φαινόμενο συλλογικό δεν γίνεται με όρους ατομικούς.

Η γενική απαξίωση πολιτικών και κομμάτων κάτω από το εύκολο «όλοι ίδιοι είναι» δε διαφέρει από τη γενική χαρά και ικανοποίηση του βολεμένου που δέχεται ό,τι του πλασάρει το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η αποχή για αυτούς τους λόγους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας ιδιότυπος πολιτικός αναχωρητισμός – μια απουσία με αιτία, αλλά πάντως απουσία και μάλιστα για μια μόνο μέρα. Τις υπόλοιπες μέρες ο πολίτης θα συνεχίσει να υφίσταται τις συνέπειες της επιλογής όλων των άλλων που πήγαν να ψηφίσουν είτε αυτοί ψήφισαν πολιτικά είτε ψήφισαν αποκλειστικά μέ όρους ατομικού συμφέροντος. Όσοι δεν ψηφίζουν δεν αποδυναμώνουν, όπως νομίζουν, το σύστημα, αντίθετα δυναμώνουν τη φωνή όσων συμμετέχουν.

Οι εκατοντάδες υποψήφιοι που διεκδικούν την ψήφο του πολίτη δεν είναι όλοι ίδιοι. Μεταξύ τους υπάρχουν άνθρωποι με ενδιαφέροντα, αγώνες, καλές προθέσεις. Αν κάποιοι ζητούν να εκλεγούν για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Αρκεί να το λένε καθαρά για να μπορούμε να διαλέγουμε ανάλογα με τα δικά μας συμφέροντα είτε με τη στενή είτε με την ευρεία έννοια. Και κάποιοι το λένε.

Ντιμπέιτ για την Ευρώπη (χωρίς ντιμπέιτ και χωρίς Ευρώπη)

Παράλληλες συνεντεύξεις πέντε πολιτικών προς έξι εκπροσώπους μεγαλοεπιχειρηματιών, επί έξι θεμάτων. Σκόρπιες ερωταπαντήσεις χωρίς πολιτική αντιπαράθεση. Κεντρικό πολιτικό γεγονός λίγο πριν τις εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο όπου όμως δε συζητήθηκε κανένα από τα ζητήματα στα οποία θα πρέπει να τοποθετηθούν αυτοί που θα εκλέξουμε. Μια τηλεοπτική εκπομπή που εχθρευόταν την τηλεόραση. Με πλάνα στατικά, ερωταπαντήσεις άνευρες και χωρίς συνοχή, και διάρκεια «όσο πάρει». Το φετινό ντιμπέιτ (ή τηλεμαχία ή, επί το λαϊκότερον, τηλεοπτική αντιπαράθεση) δεν ήταν ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο από το προηγούμενο.

Οι πολιτικοί δεν ήταν οι επικεφαλής των ευρωψηφοδελτίων αλλά οι γνωστοί πέντε. Ο βαριεστημένος πρωθυπουργός, ο ασκούμενος μεταρρυθμιστής, η κολλημένη σταλινική, ο οργισμένος αριστερός και ο γερασμένος πια γελωτοποιός. Απουσίαζε ο συνταξιούχος σαρισοφόρος, που μας είχε φτιάξει κάπως τη διάθεση το 2007. Απουσίαζαν και άλλα κόμματα όπως οι «δε-χρειαζόμαστε-πολιτικές-θέσεις-όταν-έχουμε-τον-Τρεμόπουλο» και οι «αλλάξαμε-πάλι-όνομα-αλλά-είμαστε-οι-ίδιοι-ανώτεροι-και-πανέξυπνοι-νεοφιλελεύθεροι-που-αρνείστε-πεισματικά-να-ψηφίσετε». Είχαμε όμως και άλλες απουσίες. Η Έλλη, ο Αλέξης, ο Νίκος δεν ήταν εκεί στην πλευρά των εκπροσώπων των επιχειρηματιών-εργολάβων-καναλαρχών. Στη θέση τους είδαμε δύο σοβαροφανείς αδιάφορους τύπους και τη Σία που έδειξε πως υπάρχει και πιο ξανθιά και πιο νεαρή έκδοση της Όλγας. Η δασκάλα στη γωνία ήταν και πάλι η Μαρία αλλά έλλειψαν οι αντεγκλήσεις με τις πριμαντόνες στα θρανία.

Απέναντι, ο Κωστάκης έδειχνε με κάθε σαφήνεια πως τα έχει γραμμένα όλα καθώς οι ευρωεκλογές δεν ρίχνουν ποτέ την κυβέρνηση. Ο Γιωργάκης δεσμεύτηκε «προσωπικά» για χιλιοστή φορά πως θα τα αλλάξει όλα και ζήτησε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια να τον ψηφίσουμε. Η Αλέκα, όταν δεν μιμούνταν τον μακαριστό Χαρίλαο, έκανε σαφές πως το κόμμα είναι πάνω από ανθρώπους, πάνω από όλα γενικά, και σε όποιον αρέσει. Ο Αλέκος έκανε απέλπιδες προσπάθειες να δώσει ζωή στην πεθαμένη συζήτηση και τα έχωσε στον βαριεστημένο πρωθυπουργό και στους εκπροσώπους των επιχειρηματιών απέναντί του θυμίζοντάς τους πως είναι και αυτοί αναπόσπαστο μέρος της γκριζάδας. Και τέλος, ο Γιώργης μας ευχήθηκε χρόνια πολλά για τη … μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας και έδειξε πως όσο διασκεδαστικός είναι στους τηλεμονολόγους του τόσο λίγος και πληκτικός είναι όταν καλείται να τοποθετηθεί έστω και επί απλών ερωτήσεων.

Τι έμεινε; Πρώτο και πιο σημαντικό η πλήρης απουσία της Ευρώπης ως αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού. Μετά, η ανεπάρκεια των πλασιέ που κάνουν τους δημοσιογράφους αλλά και η ιδεολογική φτώχεια των περισσότερων πολιτικών που κλήθηκαν να ντύσουν με καμμια έξυπνη ατάκα τον διαγωνισμό ναρκισισμού  των τηλεπερσόνων. Μια εικόνα γερασμένου θιάσου που έχει παίξει το έργο τόσες πολλές φορές που αδυνατεί πλέον να πει κάτι άλλο. Από τον πρωθυπουργό-κασέτα που επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία σαχλαμάρες του τύπου «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη», μέχρι την καρικατούρα ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης που ξιφουλκεί κατά των «συμφερόντων» και την ίδια ώρα υμνεί τη διευθύντρια του Κόκαλη και του Λάτση που έβαλε επικεφαλής στο ψηφοδέλτιό του, οι ηγέτες των τεσσάρων από τα πέντε κόμματα του κοινοβουλίου έδειξαν λίγοι.

Το παρόν (β)λόγιο ξεχωρίζει τον Αλέκο ο οποίος αν και δεν κρύβει επίσης την κούρασή του, τουλάχιστον μιλά με αμεσότητα, με όρους πολιτικούς και δείχνει (και πάλι) γνησίως οργισμένος κατά των υπεύθυνων για την κρίση, δηλαδή των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, των μεγάλων εταιριών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κυβέρνησης. Έμεινε συνεπής στη στήριξη της εξέγερσης του Δεκέμβρη, αγνόησε τα παπαγαλάκια που του έλεγαν πως αυτό κοστίζει σε ψήφους και θύμισε πως οικολογία, ποιότητα ζωής, υγεία, ασφάλιση και άλλα ωραία έχουν νόημα και πρακτικό αποτέλεσμα όταν γίνονται συγκεκριμένα αιτήματα, πολιτικές και κινήματα. Δεν έκρυψε την πολυμορφία του ψηφοδελτίου τους, δεν κορόιδεψε με προσπάθειες να προσελκύσει τους μυθικούς δήθεν κεντρώους, δεν μάσησε όταν οι τηλεπερσόνες προσπάθησαν να πάνε την κουβέντα σε δημοσκοπικές εκτιμήσεις και κουτσομπολίστικες ιστορίες του τύπου «πού είναι ο Αλέξης». Τέλος στάθηκε ευγενής απέναντι σε κόμματα και πρόσωπα που δεν βρίσκονταν στο στούντιο.

Γι αυτούς και για μερικούς λόγους ακόμα, το παρόν (β)λόγιο, μετά από ολιγοήμερο φλερτ με την αποχή και το λευκό, αποφάσισε και φέτος να πάρει θέση υπέρ των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό όμως χρειάζεται περισσότερη συζήτηση και θα επανέλθουμε.

ΥΓ. Μια καλή συνοπτική καταγραφή του τι ειπώθηκε στο ντιμπέιτ υπάρχει στην ιστοσελίδα του Ελεύθερου Τύπου – ιδίως στις επιμέρους ενότητες.

«Σταματήστε την ΕΕ»: το τέρας και η πόλη

Το τέρας που καταβροχθίζει όλο και πιο γρήγορα τη μικρή μας κωμόπολη είναι αχόρταγο. Εδώ και μισό αιώνα, τρώει, τρώει, τρώει και δε λέει να σταματήσει. Είναι ένα τέρας με πολλά κεφάλια. Ένα μεγάλο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και άλλα μικρότερα, το Ευρωκοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Επιτροπή των Περιφερειών, και την Κοινωνική και Οικονομική Επιτροπή.

Η αρχή έγινε το 1958 όταν το τέρας έφαγε το κτίριο στον αριθμό 51-53 της οδού Μπελιάρ. Σήμερα χωνεύει ήδη τα 865.000 τετραγωνικά μέτρα γραφείων σε 61 κτίρια τα οποία ανήκουν μόνο στην Επιτροπή και τα 320.000 τετραγωνικά μέτρα που ανήκουν στο Κοινοβούλιο. Και συνεχίζει. Ολόκληρες γειτονιές έχουν εξαφανιστεί από τον χάρτη για να δώσουν τη θέση τους στα ομοιόμορφα γκρίζα κτίρια από τσιμέντο και γυαλί που «προσγειώθηκαν» στη μικρή μας κωμόπολη για να στεγάσουν το φιλόδοξο ευρωπείραμα. Και οι κάτοχοι οικοπέδων στο ευρωγκέτο έγιναν πλούσιοι από τη ραγδαία αύξηση της αξίας τη γης.

Αυτή η γραφειοκρατική ντίσνεϊλαντ, γεμάτη με γκρίζα κοστούμια και ταγέρ τις καθημερινές και έρημη τα σαββατοκύριακα, δεν αρέσει σε όλους. Και σίγουρα δεν αρέσει στους άγνωστους που σχεδίασαν και κυκλοφόρησαν το αυτοκόλλητο της φωτογραφίας το οποίο βρήκε χτες η El Pibe έξω από την έδρα της Επιτροπής.

Έκτακτη σύνοδος κορυφής με το «καλημέρα»

Καλά καλά δεν πρόλαβε να βγει ο Αύγουστος και τμήμα της μικρής μας κωμόπολης τέθηκε ακόμα μια φορά στη διάθεση της αστυνομίας. Συρματοπλέγματα, έλεγχος ταυτοτήτων, ποικιλία αστυνομικών σε ελικόπτερα, περιπολικά, μηχανές, ποδήλατα, άλογα, ακόμα και … πατίνια, σειρήνες να ουρλιάζουν και πομπές μαύρων αυτοκινήτων με φιμέ τζάμια να διασχίζουν με ταχύτητα τους δρόμους γύρω από την πλατεία Σουμάν.

Οι λιμουζίνες μεταφέρουν τους ηγέτες των 27 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μαζεύτηκαν εκτάκτως για να συζητήσουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στη Γεωργία. Από τη Γεωργία ήταν και μερικές δεκάδες διαδηλωτές στους οποίους οι αστυνομικοί επέτρεψαν να διαμαρτυρηθούν κατά της Ρωσίας, σε κοντινό δρόμο. Οι φωνές τους δεν πρέπει να έφτασαν στο κτίριο του Συμβουλίου όπου οι 27 ετοίμαζαν το κείμενο της ανακοίνωσής τους.

Όχι ότι θα έκαναν τη διαφορά. Ο βασικός κορμός του κειμένου έχει γραφτεί πριν αρχίσει η έκτακτη σύνοδος. Οι 27 ηγέτες μένει να συμφωνήσουν στον τόνο της ανακοίνωσης και στις εκφράσεις που θα δημιουργήσουν τις εντυπώσεις. Και αμέσως μετά, αφού πουν μια δύο αυστηρές και βαρυσήμαντες κουβέντες στους δημοσιογράφους, θα αναχωρήσουν για τις πατρίδες τους με τον ίδιο θορυβώδη τρόπο που ήρθαν. Για να μπορέσει η αστυνομία να επιστρέψει και πάλι τη μικρή μας κωμόπολη στους κατοίκους της.

Η «πολιορκία» των Βρυξελλών: Ποιος έκρυψε 500.000 διαδηλωτές;

Κάτι έγινε πάλι κι έχασα την επανάσταση. Ή πάλι η επανάσταση έγινε μεν, αλλά κάπως πιο διακριτικά και θα ενημερωθούμε επισήμως προσεχώς. Από χτες τριγυρνώ στους δρόμους με τη φωτογραφική μηχανή για να μη χάσω ούτε μια σκηνή από αυτές που οι ελληνικές εφημερίδες (οι φωτό από τα πρωτοσέλιδα είναι από το in.gr) έχουν προβλέψει με περισσή βεβαιότητα.

Χτες είδα πολλά φορτηγά και τρακτέρ, λίγα ταξί και πάρα πολλούς αστυνομικούς να κατευθύνουν τις πομπές των οχημάτων και να διευκολύνουν την κίνηση στους δρόμους. Όλα κατώτερα των προσδοκιών, ήρεμα και ειρηνικά. Ο κλοιός δεν ήταν ακριβώς κλοιός, και τα οχήματα αποχώρησαν ήρεμα και συντεταγμένα το απογευματάκι. Σήμερα ουδείς διαδηλώνει, διαμαρτύρεται, επαναστατεί ή εξεγείρεται. Κανείς, ούτε ψυχή. Για μια φορά φαίνεται ότι η πραγματικότητα αποφάσισε να μη συμμορφωθεί με τις εντολές πολλών ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

Διαδηλώσεις, χάος, πολιορκία της συνόδου κορυφής, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους, έγραφαν και γράφουν πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης. «Σε πολιορκία οι Βρυξέλλες«, μεταδίδει η «έγκυρη» ΕΡΤ και γράφει πως η Βελγική αστυνομία περιμένει 500.000 διαδηλωτές. Αυτές είναι διαδηλώσεις σκέφτομαι και υπολογίζω πως, καθώς οι αστυνομίες έχουν την τάση να μειώνουν τον αριθμό διαδηλωτών, αυτοί θα είναι ακόμα περισσότεροι οπότε πάμε τουλάχιστον για ολική ανατροπή και πανευρωπαϊκή επανάσταση με επίκεντρο μια «κομμούνα των Βρυξελλών».

Καλού κακού ρίχνω μια ματιά και στην ιστοσελίδα της αστυνομίας, αλλά δε μαθαίνω πολλά – άσε δε που ο μαγικός αριθμός δεν υπάρχει πουθενά. Για «ευρωξεσηκωμό για την ακρίβεια» και» «συλλλαλητήριο της οργής» κάνει λόγο η Ελευθεροτυπία ενώ ο Ελεύθερος Τύπος επαναλαβάνει πως στην ευρωδιαδήλωση αναμένεται να λάβουν μέρος μισό εκατομμύριο άνθρωποι και κοσμεί το χτεσινό πρωτοσέλιδό του με φωτιές … αρχείου.

Ο ΕΤ χτες με φωτι�ς ... αρχείου

Σύμφωνα με την Καθημερινή κορυφώνονται σήμερα οι διαδηλώσεις στις Βρυξέλλες ενώ και η «έγκυρη» ΕΡΤ επανέρχεται γράφοντας, κάπως πιο στρογγυλεμένα, για «Πανευρωπαϊκή κινητοποίηση για την ακρίβεια«, ξεχνώντας να πει τι έγιναν τελικά όλοι αυτοί οι 500.000 διαδηλωτές. Τα Νέα, που ως γνωστόν βλέπουν πάντα πιο μακριά, βαζουν τα πράγματα στην σωστή βάση: «Εξέγερση για την ακρίβεια σε όλη την Ευρώπη».

Αλλά και οι ραδιοφωνικές εκπομπές και οι ιστοσελίδες τους, που υποτίθεται παρέχουν πιο άμεση ενημέρωση, επιμένουν. «Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται συγκεντρωμένοι στη Βελγική πρωτεύουσα και θα επαναλαβουν και σήμερα τις χτεσινές διαδηλώσεις», μας ενημερώνει ο πάντα αυστηρά ειδησεογραφικός Σκάι. Είναι σαφές πως τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης γνωρίζουν τι συμβαίνει στις Βρυξέλλες καλύτερα από τα βέλγικα τα οποία φαίνεται κρύβουν την αλήθεια γράφοντας για το «χάος που δεν υπήρξε ποτέ«. Και επειδή είναι κάπως άβολο την ώρα που όλοι λένε πως γίνεται χαμός στις Βρυξέλλες και πως η σύνοδος πολιορκείται από εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές με τρακτέρ, νταλίκες κλπ, εγώ να λέω ότι δε γίνεται τίποτα, έβγαλα και 3 φωτογραφίες για να τις συγκρίνετε με αυτά που βλέπετε στα κανάλια και στις εφημερίδες.

Η πρώτη (επάνω) είναι η αψίδα στο πάρκο κοντά στην έδρα της Επιτροπής και του Συμβουλίου όπου χτες (το ξαναλέω, χτες και μόνο χτες) είχε πολλά τρακτέρ σε μια ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας των αγροτών που συνοδεύτηκε μάλιστα και από μπάρμπεκιου. Σήμερα δεν υπάρχουν παρά παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τίποτε άλλο. Τα τρακτέρ έφυγαν από χτες μαζί με τους αγρότες.

Εδώ (επάνω) βλέπουμε την ομαλή κίνηση αυτοκινήτων στο δρόμο ακριβώς μπροστά από το Συμβούλιο (στο βάθος) όπου θα συνεδριάσουν οι 27. Εντάξει σε λίγη ώρα ο δρόμος θα κλείσει με θεαματικά συρματοπλέγματα και αστυνομικούς, αλλά για να περνούν οι λιμουζίνες και τα περιπολικά που μεταφέρουν και συνοδεύουν αντιστοίχως τους ηγέτες που μας αξίζουν. Οι 27 μπορεί να είναι ιδιαίτερα κακομαθημένοι δεν τους πολιορκεί όμως κανείς.

Στην τελευταία φωτογραφία (και πάλι επάνω) βλέπουμε την εξέδρα των τηλεοπτικών συνεργείων να έχει στηθεί όπως κάθε φορά ανάμεσα στο Συμβούλιο και την Επιτροπή. Στο βάθος η κίνηση των αυτοκινήτων γίνεται κανονικά. Τι έγιναν τελικά οι μαχητικοί 500.000 διαδηλωτές που θα περικύκλωναν τους 27 ηγέτες για να τους αναγκάσουν να ακούσουν τη φωνή του λαού και να αλλάξουν πολιτική; Δεν υπήρξαν ποτέ. Σύντροφοι ηρεμείστε, η επανάσταση δεν έγινε. Κι όταν γίνει δε θα την δείξει η τηλεόραση, όπως σοφά λέει ο ποιητής παρακάτω.