Killers, Duffy, Tricky: Τη γλιτώσαμε και πάλι…

Η μικρή μας πόλη φαίνεται να έχει ένα προβληματάκι με τις συναυλίες, τουλάχιστον φέτος. Το προβληματάκι είναι η προφανής αναντιστοιχία μεταξύ του τι ανακοινώνεται και του τι τελικά γίνεται. Οι ακυρώσεις συναυλιών είναι πλέον τόσο συχνό φαινόμενο που οι διοργανωτές θα μπορούσαν να ζητήσουν να μπουν τα φανταχτερά προγράμματά τους στο στοίχημα. Θα αποκτούσαν έτσι και ένα αξιόλογο έξτρα έσοδο για να ρεφάρουν τη χασούρα. Κυρίως οι διοργανωτές των συναυλιών στο εξωτικό μέρος που μεταφράζεται ως “κακό σπίτι”, “mala-casa” (το παρόν βλόγιο δεν μπαίνει στον πειρασμό να κάνει εύκολους συνειρμούς μεταξύ του τοπωνυμίου και του δημοφιλούς χαρακτηρισμού που αποδίδει το πώς ακριβώς νοιώθει το κοινό όταν ακυρώνεται μια συναυλία).

Μέχρι στιγμής έχουμε αποφύγει την ταλαιπωρία του να βγάλουμε εισιτήριο, να πάμε στου διαβόλου τη μανούλα (mala-casa), να φάμε μποτιλιάρισμα και στο πήγαινε και στο έλα, και τέλος να ξανατρέχουμε στα εκδοτήρια για να μας επιστρέψουν τα εισιτήρια. Depeche Mode και Franz Ferdinand υπήρξαν μεγάλοι πειρασμοί, ιδίως οι δεύτεροι τους οποίους το παρόν (β)λόγιο αγαπά πολύ. Αντέξαμε όμως, δεν τσιμπήσαμε και γλιτώσαμε την ταλαιπωρία.

Χτες φτάσαμε πολύ κοντά στο να την πατήσουμε. Επιστρέφοντας από τη μακρινή νότια Πελοπόννησο και τη Μάνη, όπου κρυφτήκαμε για το ΠΣΚ, το σχέδιο ήταν να πάμε κατευθείαν στη mala-casa για να δούμε Killers και Duffy για πρώτη φορά και Tricky για τρίτη. Όμως, ο θεός της βαρεμάρας τον οποίο τιμούμε και λατρεύουμε μας φώτισε και μας έσωσε. Με μια αστραπιαία και αποφασιστική κίνηση την οποία δεν καταλάβαμε καλά καλά πώς κάναμε, στρίψαμε προς το κέντρο της μικρής μας πόλης και δεν πήραμε την εθνική οδό προς την πόλη των πόλεων στην αρχή της οποίας βρίσκεται η mala-casa.

Σήμερα μάθαμε πως ακόμα μια πολυδιαφημισμένη συναυλία τελικά δεν έγινε. Αυτή τη φορά λόγω καιρού. “Η ισχυρή βροχόπτωση κατέστησε τον τεχνικό εξοπλισμό του φεστιβάλ και των καλλιτεχνών επικίνδυνο και ακατάλληλο προς χρήση“, λέει η διοργανώτρια εταιρία Didi music. Στο ίδιο δελτίο Τύπου μας πληροφορεί πως η βροχή που έπληξε τον εξοπλισμό έπεσε νωρίς το μεσημέρι. Μάλιστα. Δηλαδή αν η Didi music διοργάνωνε το Glastonbury, όπου η βροχή και η λάσπη είναι σχεδόν μέρος της παράδοσης και της διασκέδασης, δε θα γίνονταν ποτέ συναυλίες;

Ένα λεπτό ενθουσιασμού

Μετά από εβδομάδες απουσίας, το παρόν (β)λόγιο επανέρχεται με την καταγραφή ενός λεπτού. Όσο χρειάστηκε δηλαδή για να πάω από τη σελίδα μιας εταιρείας που πουλάει εισιτήρια για συναυλίες μέχρι τη σελίδα του Gagarin 205. Στην πρώτη διάβασα και έπαθα πλακάρα για μια πραγματικά μεγάλη συναυλία αύριο. Ενθουσιασμός! Να βγάλω εισιτήρια αμέσως! Αλλά γιατί δεν είδα καμμία αφίσα; Με τόσες συναυλίες που αναβλήθηκαν φέτος, πρέπει να το τσεκάρω. Μπαίνω λοιπόν στη σελίδα του Gagarin 205. Για να διαβάσω πως αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης, ο RZA, τελικά δε θα έρθει αύριο. Κρίμα.

Εκλογές 2009: Θέλω να πάω στη Λευκάδα

Συγκεκριμένα θέλω να πάω σε εκείνο το μέρος της Λευκάδας με το εκλογικό τμήμα που έδωσε πρώτο αποτελέσματα (από τα 77 του νησιού) στις 8.07 μμ. Εγγεγραμένοι 17, ψήφισαν 14. Έλαβαν: ΣΥΡΙΖΑ 7 (53,85%), ΚΚΕ 3 (23,08%), ΠΑΣΟΚ 2 (15,38%), Οικολόγοι 1 (7,69%), Άκυρα 1. Η Λευκάδα δείχνει το δρόμο.

Η αποχή δεν είναι κίνημα ούτε πολιτική – είναι απλώς αποχή

Υπάρχουν δεκάδες λόγοι για τους οποίους μπορεί κανείς να μην πάει να ψηφίσει στις αυριανές ευρωεκλογές. Από απλή αδιαφορία και πλήξη μέχρι την οργή και την απόρριψη του πολιτικού συστήματος εν γένει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι κυρώσεις που προβλέπει η νομοθεσία δεν εφαρμόζονται, η αποχή είναι πλέον μια ακόμα επιλογή χωρίς ατομικό κόστος. Είναι επίσης μια επιλογή χωρίς συνέπειες για το πολιτικό σύστημα. Με απλά λόγια, αν αυτοί που έχουν ανησυχίες, προβληματισμούς και λόγους να αμφισβητούν το σύστημα, δεν πάνε να ψηφίσουν, αφήνουν το πεδίο ελεύθερο σε εκείνους που δεν έχουν καμμία ανησυχία και προβληματισμό για τη σημερινή κατάσταση (αν δεν επωφελούνται κιόλας). Οι τελευταίοι, πιστοί οπαδοί των κομμάτων τους και των συμφερόντων που αυτά εκφράζουν, θα καθορίσουν σήμερα ποιος θα πάει στο Ευρωκοινοβούλιο, αύριο ποιος κυβερνά τη χώρα, μεθαύριο ποιος κυβερνά τις πόλεις μας.

Αυτός που συνειδητά θα επιλέξει να μην ψηφίσει στις εκλογές κάνει μια επιλογή χωρίς καμμία πολιτική συνέπεια. Η απουσία του θα προστεθεί στις χιλιάδες απουσίες λόγω αδιαφορίας, ταξιδιού, ασθένειας, ή θανάτου , αλλά και στις χιλιάδες “απουσίες” λόγω διπλής εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους. Το “κόμμα της αποχής”, για το οποίο μιλούν τόσο εύκολα τα κανάλια, πολύ απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε και μπορούσε να ταρακουνήσει το σύστημα, η αποχή δε θα ήταν τόσο εύκολη ούτε θα επιχειρηματολογούσαν υπέρ της οι τηλεπερσόνες-υμνητές των επιχειρηματιών αφεντικών τους. Αν ήθελε αυτός που απέχει να δείξει την πολιτική του δύναμη ας έκανε μια συγκέντρωση, μια κινητοποίηση, μια εκδήλωση τη μέρα των εκλογών. Η επανάσταση είναι φαινόμενο συλλογικό δεν γίνεται με όρους ατομικούς.

Η γενική απαξίωση πολιτικών και κομμάτων κάτω από το εύκολο “όλοι ίδιοι είναι” δε διαφέρει από τη γενική χαρά και ικανοποίηση του βολεμένου που δέχεται ό,τι του πλασάρει το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η αποχή για αυτούς τους λόγους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας ιδιότυπος πολιτικός αναχωρητισμός – μια απουσία με αιτία, αλλά πάντως απουσία και μάλιστα για μια μόνο μέρα. Τις υπόλοιπες μέρες ο πολίτης θα συνεχίσει να υφίσταται τις συνέπειες της επιλογής όλων των άλλων που πήγαν να ψηφίσουν είτε αυτοί ψήφισαν πολιτικά είτε ψήφισαν αποκλειστικά μέ όρους ατομικού συμφέροντος. Όσοι δεν ψηφίζουν δεν αποδυναμώνουν, όπως νομίζουν, το σύστημα, αντίθετα δυναμώνουν τη φωνή όσων συμμετέχουν.

Οι εκατοντάδες υποψήφιοι που διεκδικούν την ψήφο του πολίτη δεν είναι όλοι ίδιοι. Μεταξύ τους υπάρχουν άνθρωποι με ενδιαφέροντα, αγώνες, καλές προθέσεις. Αν κάποιοι ζητούν να εκλεγούν για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Αρκεί να το λένε καθαρά για να μπορούμε να διαλέγουμε ανάλογα με τα δικά μας συμφέροντα είτε με τη στενή είτε με την ευρεία έννοια. Και κάποιοι το λένε.

Εκλογές: Δύο συγκεντρώσεις για TV και μια για … μερακλήδες

Εκλογές από τον καναπέ και την τηλεόραση ή στο δρόμο; Δεδομένου ότι το παρόν (β)λόγιο έχει προ πολλού απορρίψει την αποχή (θα ακολουθήσει κείμενο), η επιλογή ήταν εύκολη. Εκλογές στο δρόμο, σε όλη την προεκλογική περίοδο και μετά στον καναπέ με πίτσες και μπύρες, το βράδυ των αποτελεσμάτων. Μέχρι σήμερα οι δεκάδες συνεργάτες μας έχουν περάσει από τρεις προεκλογικές συγκεντρώσεις, όλες στη μικρή μας πόλη.

Η αρχή έγινε την Τρίτη με τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κοτζιά (φωτό επάνω). Εκεί όπου μιλούσε ο φωτογενής σύντροφος Αλέξης μπροστά σε ένα καλοστημένο μεν αλλά όχι και τόσο μεγάλο κοινό. Μπορεί ο αρχηγός του ΣΥΝ να ενθουσιάστηκε (”από σήμερα έχουμε μέτρο σύγκρισης για το μέγεθος των συγκεντρώσεων”) η ουσία όμως είναι πως η συγκέντρωση ήταν στημένη αποκλειστικά για την τηλεόραση. Δηλαδή, περιφραγμένος χώρος με μεγάλα πανό γύρω γύρω, μια σημαία ο καθένας, δυνατοί προβολείς να φωτίζουν αυστηρά τον περιφραγμένο χώρο κρύωοντας με σκοτάδι όλη την υπόλοιπη περιοχή. Στο τέλος ο Αλέξης πέταξε το σακάκι του, ανέβασε στην εξέδρα και 8-10 υποψήφιους και κάπου εκεί ολοκληρώθηκε η κεντρική πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Περπατώνας προς το Μοναστηράκι ακούσαμε μεσήλικες οπαδούς της παράταξης να κάνουν πλάκα με το μέγεθος και είδαμε και τον πρόεδρο Αλέκο να την κάνει διακριτικά συνεπιβάτης σε ένα βεσπάκι.

Η κορυφαία πάντως εκδήλωση που είδαμε αυτές τις μέρες ήταν χτες, Τετάρτη, στη γωνία Σταδίου και Αιόλου. Εκεί όπου Παπαθεμελής και Ζουράρις παρουσίασαν τις θέσεις τους μπροστά σε 30 μερακλήδες της πατριδογνωσίας (φωτό επάνω). Η εκδήλωση τα είχε όλα. Αποκαλυπτικές πληροφορίες για τα σχέδια των εχθρών του έθνους (ένα είναι το έθνος) και τσαχπίνικες αρχαιοπρεπείς βρισιές από τον Κρητικό κλώνο του Θουκυδίδη που την έχει δει και Μακεδόνας, και σπινθηροβόλο χιούμορ μαζί με θλίψη και καταστροφολογία από το γνήσιο τέκνο της Μακεδονίας που συνέδεσε το όνομα του με λαμπρές σελίδες του υπουργείου δημόσιας τάξης. Η εκδήλωση (και αυτή ήταν κεντρική πολιτική) ξεκίνησε με καθυστέρηση 45 λεπτών οπότε οι 50 που μαζεύτηκαν στο τέλος (μέσα και οι σεκιουριτάδες και οι τεχνικοί) ήταν ο μέγιστος αριθμός πολιτών που κατάφερε να συγκινήσει ο κρητομακεδονικός καημός.

Λίγα τετράγωνα πιο κάτω, στη συμβολή της Πατησίων με τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, η Αλέκα τιμωρούσε τους πιστούς με ένα καταιγισμό ξύλινων φράσεων πασπαλισμένων με μπόλικη κινδυνολογία, αποκλειστικές “πληροφορίες” για τα σκοτεινά σχέδια του καπιταλισμού και περιφρόνηση ή απειλές για όλους όσους δεν αποφασίζουν να παραιτηθούν από την ικανότητα της σκέψης για να ασπαστούν τις νεκραναστημένες σταλινικές αρλούμπες. Εκεί το πλήθος ήταν μεγαλύτερο από τις δύο προηγούμενες συγκεντρώσεις, όχι όμως και μεγάλο, τουλάχιστον για τα δεδομένα συγκεντρώσεων του ΚΚΕ. Και στην περίπτωση αυτή ο σκηνοθέτης έκανε θαύματα. Έκρυψε τους κενούς χώρους πίσω από πανό, σημαίες, προβολείς και κοντινά πλάνα και ζούμαρε στο πλήθος  το οποίο είχε τοποθετήσει σε στρατηγικές περιοχές του δρόμου.

Οι πιο παρατηρητικοί διέκριναν τις καντίνες και τις ψησταριές που είχαν πιάσει θέσεις κατά μήκος της Αλεξάνδρας περιμένοντας προφανώς τους ταξιδιώτες από τις εσχατιές της επικράτειας οι οποίοι θα έρθουν σήμερα και αύριο για να κάνουν τις γλάστρες στους πράσινους και μπλε τηλεσκηνοθέτες. Το παρόν (β)λόγιο θα βρίσκεται όμως αλλού, στην πόλη των πόλεων για ατελείωτες συζητήσεις με θέμα για το μέλλον της Ευρώπης και την ενοποίηση της διαδικασίας απόσταξης και κατανάλωσης του τσίπουρου.