Taken at Αποβάθρα 1 @ Σταθμός Λαρίσης
Ιαν27
Too lazy to fly
Taken at Αποβάθρα 1 @ Σταθμός Λαρίσης
Taken at Αποβάθρα 1 @ Σταθμός Λαρίσης
Ιαν27
Ένα για το ΠΣΚ: La mauvaise réputation
Η κακή φήμη, ο τρελός του χωριού, το μαύρο πρόβατο, ο ιδιόρρυθμος και απ’ την άλλη πλευρά η μεγάλη πλειοψηφία των κανονικών, των καθώς πρέπει, των νοικοκυραίων βρε αδερφέ. Από την κιθάρα και το στοματάκι του γίγαντα Georges Brassens.
Au village, sans prétention,
J’ai mauvaise réputation.
Qu’je m’démène ou qu’je reste coi
Je pass’ pour un je-ne-sais-quoi!
Je ne fait pourtant de tort à personne
En suivant mon chemin de petit bonhomme.
Mais les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Non les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Tout le monde médit de moi,
Sauf les muets, ça va de soi.
Le jour du Quatorze Juillet
Je reste dans mon lit douillet.
La musique qui marche au pas,
Cela ne me regarde pas.
Je ne fais pourtant de tort à personne,
En n’écoutant pas le clairon qui sonne.
Mais les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Non les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Tout le monde me montre du doigt
Sauf les manchots, ça va de soi.
Quand j’croise un voleur malchanceux,
Poursuivi par un cul-terreux;
J’lance la patte et pourquoi le taire,
Le cul-terreux s’retrouv’ par terre
Je ne fait pourtant de tort à personne,
En laissant courir les voleurs de pommes.
Mais les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Non les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Tout le monde se rue sur moi,
Sauf les culs-de-jatte, ça va de soi.
Pas besoin d’être Jérémie,
Pour d’viner l’sort qui m’est promis,
S’ils trouv’nt une corde à leur goût,
Ils me la passeront au cou,
Je ne fait pourtant de tort à personne,
En suivant les ch’mins qui n’mènent pas à Rome,
Mais les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Non les brav’s gens n’aiment pas que
L’on suive une autre route qu’eux,
Tout l’mond’ viendra me voir pendu,
Sauf les aveugles, bien entendu.
Ιαν27
Getting wasted in obscurity
Taken at τσιν τσιν
Ιαν26
“Let’s rock”
Ιαν25
“Forget my childhood? But why?”
Taken at Booze Cooperativa
Ιαν25
Κοντά στα μεσάνυχτα ή πόσα ποτά χωράνε σ´ ένα κομμάτι;
Ιαν25
Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012) – ταινίες που με σημάδεψαν
Άρχισα να βλέπω τις ταινίες του από το “Ταξίδι στα Κήθυρα” και μετά. “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”, “Το βλέμμα του Οδυσσέα” και “Μια αιωνιότητα και μια μέρα” είναι τρεις από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ. Οι αντίστοιχοι πρωταγωνιστές Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Μπρούνο Γκαντζ, έδωσαν ρεσιτάλ ερμηνείας, μαζί με εξαιρετικούς έλληνες και ξένους ηθοποιούς. Ο παραλογισμός των συνόρων στο “μετέωρο βήμα”, η κοινή βαλκανική πατρίδα μας στο “βλέμμα”, και η μοναξιά πριν το τέλος (σε μια Θεσσαλονίκη-κούκλα) στην “αιωνιότητα”, με σημάδεψαν. Για αυτά και για πολλά άλλα θυμόμαστε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.
Από “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”
Από “Το βλέμμα του Οδυσσέα”
Από το “Η αιωνιότητα και μια μέρα”
ΥΓ. «Πόσα σύνορα πρέπει να περάσουμε για να πάμε σπίτι μας;»
